Menu

Theo Ankh Amun, reist door de tijd naar het Victum jeugdkamp

Vrijdagavond zat ik lekker in Memphis te genieten van de ondergaande zon, en had ik een goed gesprek met koningin Nefertari, maar ineens voelde ik mij niet lekker, en werd alles zwart voor mijn ogen. Niet lang daarna opende ik mijn ogen en werd ik wakker in een sportkantine in de twintigste eeuw, en dat was in wat men nu noemt een sportkantine. Het was er een drukte van belang, en het bleek dat men er verzamelde om op het gebruikelijke jeugdkamp te gaan. De voorzitster (Ank Versteeg) kwam ons namens Victum, een gezellig en sportief kamp toe te wensen. Wij vertrokken uiteindelijk met een auto (in mijn tijd kende je die nog niet, want wij deden alles met een paard en wagen), dieper Nederland in, naar een plaats genaamd Loon op Zand. Na op een hele enge brede weg in een lange rij (noemt men in deze tijd een file) te hebben gestaan kwamen wij daaraan, en ik was blij dat ik eindelijk de grond kon kussen, want los van de grond vind ik maar eng. Daar werd iedereen ingedeeld in groepen (dat waren er tien). Waar bij ik als Egyptenaar, tien kinderen (van elke leeftijd 1) kreeg toegewezen. Wij gingen na een toespraak van de leiding, richting de slaapzalen om ons daar te installeren.  Daarna werd iedereen ingedeeld om mee te gaan doen met een dierengeluidenspel, en mocht ondergetekende een duizelige goudvis (die hadden wij in Egypte niet) mocht spelen, en dat was niet makkelijk, want ik voelde mij als een vis op het droge (ha, ha). Dit spel eindigde mooi. Na terugkomst moest ik daarvan effe bijkomen. Maar lang mocht dat niet duren, ik belande ineens in een casino op een feest dat men “tropical casino night” (ook weer iets waar ik nog nooit van gehoord had) noemde. En wat was dat leuk, je kon er veel geld winnen, maar ook verliezen. Na afloop met elkaar wat leuke spelletjes gespeeld, en om 02.45 uur ging ik de hangmat in. Maar helaas weinig slapen, omdat de kleine mensen (die noemt men in deze eeuw kinderen), moeilijk de slaap konden vatten, en het is dan ook maar goed, dat ik weinig slaap nodig heb. 
 
Zaterdagmorgen werd ik om 07.00 uur wakker, en ik besloot om even rustig mijn hersens te laten opwarmen. Uiteindelijk ging ik om 07.45 uur een lekkere douche (zo noemt dat men in deze tijd, want bij ons ga je dan gewoon onder een watervalletje staan). Het deed wel wonderen, want ik barste ineens weer van de energie. Even een lekker bakkie thee doen, en ontbijten met mij team. Daarna ging ik mij voorbereiden op het volgende spel, en dat noemde men levend dieren stratego  (in mijn tijd heet dat senmet) gespeeld. Dit gebeurt in het bos en men moet dan behoorlijk slim zijn, het leverde een leuke veldslag op. Na dit spel even tot rust komen, een happie eten, en gaan. Het spel dat in de middag werd gespeeld heette “Minute to Go”, en dat was zo kikkuh, en lekker chaotisch, neem mij nu, ik had drie opdrachten voor de jeugd, maar voor twee daarvan moest ik 1 tafel gebruiken, en dan moest ik ook nog met knikkers, en iets wat men pingpongballen (die hebben wij ook niet in mijn tijd) noemt. En je raad het al, dat was hectisch, alle ballen vlogen alle kanten op de zaal. Zelfs ver na afloop kwam men mij kinkkers brengen, die overal boven water kwamen. Daarna kregen wij een heerlijke maaltijd, en dat noemt men in deze tijd patat met een frikandel, en hoewel ik dat nog nooit van mijn leven gegeten had, heerlijk. Wij gingen om ons eten te laten zakken, kijken naar scherm waarop bewegende beelden te zien waren, van de wedstrijd van het eerste korfbalteam van Victum. Iedereen was super enthousiast, en ook dat had ik nog nooit meegemaakt in mijn leven.  Na afloop was er voor de kleintjes een slaapzak film, en gingen de oudere kinderen gezellig met elkaar spelletjes doen, of gewoon lekker kwekken.  Daarna gingen de oudere, weer het bos in om het zogenaamde “codekrakers” spel te spelen. En dat werkt als volgt, er gaat leiding in het bos zitten, en die krijgen een stift met een kleur mee. En als er een kind langs komt, moet je een streep op zijn rechterarm zetten, en als deze alle kleuren heeft, krijg je een streep daar doorheen, dat de code compleet is. Ik had een zwarte stift, maar die brak, dus alles zwart, en zo kon ik met mijn vinger een zwarte streep zetten op de arm.  Na afloop hiervan gingen wij weer terug, en volgde er beraad. Er gingen geruchten dat er een spook tocht zou komen, en dit bleek uiteindelijk ook zo te zijn, maar er stond wel iets tegenover (iedereen moest met de spoken bij elke post op de foto).  Het was weer een hele ervaring, en de spoken hadden zich goed vermomt en geschminkt. En ik moet ook even vermeldde, dat deze niet alleen vanuit Houten, maar ook vanuit Nijmegen en Groningen kwamen om ons in Loon op Zand te vermaken (wij willen jullie allemaal heel erg bedanken hiervoor).  Na afloop tot ca. 03.00 uur na zitten praten, met de spoken en dan nog even een paar uurtjes gaan slapen. 
 
Zondagmorgen werd ik wakker, en dacht ik, balen ik heb mij verslapen, want het was licht, echter toen drong het tot mij door dat de klok een uur terug in de tijd was gezet, en het 07.00 uur was. Misschien kwam dat zo, omdat ik de kleien mensjes zo een herrie buiten hoorde maken. Ging er maar direct uit, en lekker onder een koude douche (ja dat geloof je toch niet he, gewoon lekker een hete douche).  En daarna het gebruikelijke ontbijt met mijn team. Irwan, Jelle en Niels, waren gebleven om ons verder te helpen. Het weer werkte goed mee, want het was droog. En ja het was tijd voor het zakdoekenspel, iedereen vloog en rende door het bos (is goed voor de conditie) en dat leverde vaak leuke situaties op.  Iedereen was bij terugkomst moe, maar wij gingen allemaal onze koffers pakken, waardoor wij dat niet op het allerlaatste moment zouden moeten doen.  Wij kregen een heerlijke Nederlandse lunch (broodjes worst). Daarna volgde een ritueel wat wij in oude Egypte ook wel hebben, maar dan op een andere manier. Er werd een ontgroening gedaan, bij nieuwe leiding die mee gaat op het kamp. Dit jaar waren Marlijn en Sam (beide ook spelers van het roemruchte vijfde, waarover ik dagelijks bericht) aan de beurt. Marlijn moest als brandweervrouw optreden, en deed dit perfect. Sam had minder geluk, eerst moest hij mensen een complimentje geven (deed hij goed), en daarna moest hij een liedje zingen met ondergetekende (ik moet zeggen hij heeft wel talent). En Irwan organiseerde dit subliem. Na afloop hiervan mochten wij naar het speelbos, waar wij ons konden uitleven. Inmiddels was het bijna tijd om naar huis te gaan, maar Irwan, Niels en Jelle, gaven ons een kijkje hoe je telepathisch kan zijn, en dat werkte perfect, want iedereen was direct onder de indruk. Als beloning kreeg iedereen een ijsje, en inmiddels waren er vele ouders gearriveerd, die on s in de stalen rossen terug vervoerde naar Houten. Bij terugkomst begon het te regenen, maar dat deerde ons niet, en iedereen vertrok moe maar voldaan naar huis. 
 
Ik wil dan ook de Jeugdcommissie bedanken voor weer een perfect georganiseerd jeugdkamp. Want iedereen straalde het plezier en de eenheid van saamhorigheid uit die zo passend is voor onze vereniging.
 
Theo Bosmans
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on print

Lees hier meer nieuws: